http://vihainen-hirvi.ownlog.com/

Zawirowania sprawiły, że zapragnęłam czegoś bardziej osobistego, więc – porzucając na razie szprotowisko – zapraszam wszystkich zainteresowanych na stronę jak w temacie.

I pozdrawiam

O matko, już czerwiec

Nie skomentuję inaczej tej dziury w kalendarzu. Po prostu. Płakałam, śmiałam się, tyłam i chudłam przez parę miesięcy i nie doszłam przez ten czas do żadnych wniosków wartych uwieczniania.

Stan na teraz:

- oczekiwanie na zbliżającą się wyprowadzkę z domu rodzinnego

- oczekiwanie na działanie samoopalacza

- oczekiwanie na Narzeczoną jadącą właśnie z drugiego końca Polski

- podejmowanie próby życia chwilą obecną zamiast oczekiwań

- słuchanie płyty First Utterance (Comus, 1978).

I pozdrowienia dla wszystkich.

Kto jeszcze potrzebuje ankiety na zaliczenie semestru?

„Mam dla Was zabawę: macie obie pod trzydziestkę i macie dziecko” – powiedziała siostra szprota, wręczając nam ankietę gęstym druczkiem. „Razem mamy?” – tu śmiech, aczkolwiek z pewną nadzieją. Nie razem. Trudno. Posadziłam więc Narzeczoną obok i wypełniłam ankietę, z której ma się wyłonić obraz trzydziestoletniej matki dziecku. Oprócz rozlicznych pytań do odhaczenia typu „jak karzesz swoje dziecko” (i tu przykłady bodźców negatywnych), poprzez ocenę stopnia „co jest najważniejsze” (dobrobyt, Bóg czy ojczyzna) były też pytania otwarte. Jestem więc stanowczą matką, która jednak chce dziecku poświęcić jak najwięcej czasu i miłości i nie strofować go bez przerwy.

I wreszcie pytanie o sens istnienia: „co najważniejszego chcesz przekazać swojemu dziecku”. To zajęło mi trochę, jako że tu już nie było opcji do wyboru. Ostatecznie szprot-matka chciałaby przekazać Dziecku, że szczęście człowieka zależy od tego, jak on sam widzi świat, a nie od warunków zewnętrznych.

Może i lepiej, żeby nie było Dziecka z dwiema matkami i przy takim stężeniu idealizmu, bo kto by to wytrzymał.

update po północy, 21.02:

Już mam te urodziny, już można mi składać wszystkiego. Równo 25.